27 days later

Tja, er is alweer wat tijd verstreken sinds mijn vorige update. Ik heb het een paar keer uitgesteld, en toen was het plotseling de vooravond van mijn vertrek uit Sydney. Tussen het vooruitkijken naar de komende reis door is het dus tijd voor mij om even terug te blikken op de laatste paar weken in Sydney.

Om eerlijk te zijn waren de laatste weken niet zo heel spectaculair. Met mijn reis naar Brisbane achter de rug was ik het eerstvolgende weekend allang blij dat ik gewoon weer even rustig een dag niks kon doen. Dat was dus vooral een paar dagen even opladen, weer eens een bezoekje brengen aan de metalplatenzaak Utopia (inmiddels een van mijn favoriete plekjes van Sydney), wat boodschappen doen en een beetje aanmodderen met projectjes vanuit Nederland. Hier en daar kon ik nog wat betekenen voor Patchman, en af en toe waren er wat programmeerklusjes voor de Batavierenrace die ik kon oppakken. Daarnaast heeft het typen van mijn vorige reisverslag ook nog wel wat tijd gekost, dat is ook in dat weekend gaan zitten.

In de tussentijd was oud-huisgenoot Nico gearriveerd in Sydney om aan zijn stage te beginnen, dus dat was een goede reden om eens bij te praten met een paar biertjes in de warme zomeravond. Nou heb ik tot nu toe nog niet bepaald heimwee gehad naar de Bovenmaat en ik heb me hier de afgelopen maanden prima vermaakt in m’n eentje, maar het is toch grappig dat je op dit soort momenten gelijk weer schakelt en toch makkelijk weer een paar uur volpraat met verhalen over de weerszijden van de aardbol.

Doordeweeks was het inmiddels overigens ook wel redelijk rustig. Bij mijn stageopdracht liep ik lekker voor op de planning, en toen die zo ongeveer af was had ik nog een paar weken te gaan. Die laatste werkweken zijn dus gevuld met een beetje meekijken bij andere lopende projecten van Prime Vision, maar met de zomervakantie die hier pal voor de deur stond nam het werk allemaal duidelijk wel een beetje gas terug en daardoor ging het allemaal nogal op het gemakje.

Inmiddels had ik toch aardig het gevoel dat ik Sydney inmiddels toch wel zo’n beetje gezien had, en de paar dingen die ik nog niet had afgevinkt op mijn lijstje uit de voorbereidingen waren me eigenlijk niet de moeite waard om er nog echt op uit te trekken. Old Government House in Parramatta voelde toch een beetje als “nog een oud gebouw”, Palm Beach was blijkbaar leuk om bij dauw (lees: half zes ‘s ochtends) wallabies te spotten maar inmiddels was het me duidelijk dat ik echt niet moeilijk zou hoeven doen om wildlife te spotten in dit land, de Sydney Observatory trok me niet zo want de sterrenhemel zou ik midden in de metropool toch niet zo goed zien als in de wildernis…met andere woorden, Sydney voelde een beetje afgevinkt. Met uitzondering van 1 ding: de kustwandeling langs de zuidelijke stranden.

Coast to coast, beach to beach

Het was het volgende weekend dus tijd om toch maar weer eens wat actiever te zijn, en met een flinke hoeveelheid eten en water in de rugzak nam ik de bus naar Bondi Junction. Het was deze dag weer lekker warm aan het worden, en toen ik in de bus stapte was het al ruim boven de 30 graden, dus om vervolgens een uur lang lekker vanuit een bus de stad te kunnen zien langsvliegen is helemaal niet verkeerd. Eenmaal aangekomen was het echter wel tijd om toch de hitte eens te trotseren.

Bondi Beach

Bondi Beach

Zelfs in Nederland kreeg ik al te horen van veel mensen dat Bondi Beach zwaar overgewaardeerd wordt en erg tegenvalt als je het ziet, en de locals raden je ook continu met klem aan om er eigenlijk gewoon niet naartoe te gaan (behalve dan misschien als je gewoon wilt zeggen dat je er geweest bent). Met die achtergrond was ik toch wel positief verrast toen ik het aantrof. De drukte viel me eigenlijk nog mee (vergeleken met Manly) en de golven waren indrukwekkend genoeg dat het me duidelijk was dat dit strand toch wel met reden een aardige reputatie heeft opgebouwd. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik als niet-strandfan hier opeens een dag zou willen doorbrengen, maar om nou te zeggen dat het helemaal niks aan is gaat me toch wel een beetje te ver.

Bondi Icebergs Pool

Bondi Icebergs Pool

De kustlijn richting Mackenzies Bay

De kustlijn richting Mackenzies Bay

De kustwandeling loopt richting het zuiden van strand naar strand. Op een dag als deze was het duidelijk prima strandweer en het was dus overal ook lekker druk, maar het viel me op dat er bovendien ook veel mensen waren die net zoals ik de wandeling aan het doen waren.

Even terugkijken op Bondi Beach, om nog maar eens aan te tonen hoe smal de strook zand is

Even terugkijken op Bondi Beach, om nog maar eens aan te tonen hoe smal de strook zand is

Mackenzies Bay en Tamarama

Mackenzies Bay en Tamarama

Mackenzies Bay

Mackenzies Bay

Om eerlijk te zijn is er niet zoveel te melden over de tussenstops. Het was leuk om te doen, leuk om te zien en door de vele drinkpauzes ook een redelijk dagvullend programma. Het ging in ieder geval niet vervelen.

Tamarama Beach

Tamarama Beach

Bronte Beach

Bronte Beach

Calga Cliff

Calga Cliff

Calga Reserve en Waverley Cemetery

Calga Reserve en Waverley Cemetery

Clovelly Beach

Clovelly Beach

Gordons Bay

Gordons Bay

Eindstop van de wandeling is Coogee Beach, waar deze dag ook nog eens een food festival aan de gang bleek te zijn. Tussen de vele eettentjes stond een live salsaband te spelen, die vlak na mijn aankomst begon aan Feliz Navidad. Dat soort muziek in de brandende zon bij het strand met allemaal etensgeuren om je heen; de eerste associatie was toch wel de klassieke beelden van Little Havana in Miami Vice. Het was in ieder geval lekker gezellig bij de bushalte terwijl ik wachtte op mijn rit terug naar huis.

Coogee Beach

Coogee Beach

Shine on, youngbloods

Nog een werkweek verder, en opeens was daar mijn laatste weekend in Sydney. Dat weekend zou ik echter niet zomaar voorbij laten vliegen, want ik had nog een concert op de planning staan. Ik had namelijk voor mijn reis twee Australische bands die ik nog eens live wou zien, en had het dus mijn doel gemaakt om die allebei op hun thuisgrond af te vinken. AC/DC was me al gelukt, nu was het tijd voor nummer 2: The Amity Affliction! Ik kon bovendien nog een Australisch poppodium afvinken, de Qantas Credit Union Arena. Dat stadion ligt overigens op loopafstand van mijn huis, wat ik een verademing vond nadat ik bij het ANZ Stadium een uur nodig had om de parkeergarage uit te komen dankzij de geweldige logistieke inzichten van de Australische wegarchitecten.

(Mijn Facebookvriendjes zullen de volgende alinea’s wel herkennen trouwens.)

Het was desondanks wel een beetje een vreemde avond in de QCU. Het begon bij het feit dat de ticketscanman aan de deur vergeet polsbandjes uit te delen waardoor ik (samen met een hele groep anderen) geweigerd word bij de zaaldeuren, maar dat polsbandje opnieuw ophalen gaat lastig want die man is wel zo slim de tickets in te nemen – bewijs dan nog maar eens dat je het juiste type ticket had. En het was zogenaamd onze schuld dat we niet om een polsbandje hadden gevraagd. Zoals Opstelten tegen Teeven gezegd zal hebben: goed geregeld.

Na een kwartier gesteggel eindelijk binnen, net op tijd voor voorprogramma #2: Motionless in White (eerste bandje Hands Like Houses gemist door de security en merchwachtrij). Leuke muziek, maar ze mogen wel eens een vaste dresscode kiezen. De een had zo in Ghost kunnen zitten, de ander in Slipknot, de volgende in Mötley Crüe…en om het af te maken was de zanger sprekend Richmond, de goth uit The IT Crowd. Een waardeloze en compleet onnodige cover van One Step Closer daargelaten was dit best aardig.

A Day To Remember, de mashup van poppunk en metalcore uit Florida, was de co-headliner van deze tour. Ik zag ze nu voor de derde keer, en helaas zette het optreden de heuvelafwaartse trend gewoon verder voort. Ik ben nog steeds groot fan van deze band, maar live hoeft het echt niet meer van mij; als de zanger geen noot zuiver kan zingen is de lol er snel af. Wel leuk dat hun akoestische uitvoering voor de verandering gewoon van een nummer was dat origineel al akoestisch was: If It Means A Lot To You is een persoonlijke favoriet, maar ook die heeft het vocale gezwabber compleet om zeep geholpen. (Dat gezegd hebbende, hun afsluiter – tevens de enige pre-Homeless-aanwezigheid op hun moderne setlist – blijft wel een heel sterk live-nummertje.)

Om de wazigheid van de avond helemaal compleet te maken veranderde de soundtrack van de laatste changeover opeens drastisch. Eerst was het nog Rage Against the Machine, System of a Down en Limp Bizkit, maar nu opeens Justin Bieber, Taylor Swift en Carly Rae Jepsen. Met uitzondering van de eerste kan ik het eerlijk gezegd nog wel waarderen en is het op zich nog best aardige achtergrondmuziek voor een pauze, maar als je dit in Nederland probeert tijdens een metalconcert vliegen er wat bekers bier richting de geluidstafel volgens mij. Gewaagd, zullen we maar zeggen. Rare jongens, die Australiërs.

Anyway. Op een gegeven moment staat de band op het podium waarvoor ik kwam. De band die ik ooit in hun begindagen heb ontdekt via een metalcore-cover van Love Is A Battlefield, en de band waarvan ik het eerste (niet internationaal uitgebrachte) album goed genoeg vind dat ik het ooit voor 60 euro uit Australië heb laten invliegen. Oordeel: fantastisch van begin tot eind, maakte alles goed, en ik had geen stem meer. Cheers!

Amity!

In tegenstelling tot de gemiddelde bezoeker was ik ongeveer 5 seconden gefocust op het nemen van een foto en de rest van de tijd gewoon bezig met het concert – dus ja, deze is een beetje wazig.

Op het moment van schrijven is net aangekondigd dat ze (zoals de geruchtenmachine al deed hopen) ook geboekt zijn op Graspop, dus dat wordt van de zomer een mooie herhaling. De Europese zomer dan, natuurlijk.

Take a look around

De volgende dag bestond behalve het standaard aanmodderen vooral uit een bezoekje aan Kingsford, waar Nico inmiddels een huisje had gevonden. Die regio van de stad was ik nog niet geweest dus het was een prima smoes om zo op het laatste moment toch nog eens wat nieuws te zien. Zowel het buurtje als de avond waren lekker gezellig, en met een ontzettend goede (en idioot goedkope) Thaise maaltijd plus een paar biertjes vlogen de laatste uren van dit weekend toch wel snel voorbij.

Aangezien er geen directe bussen tussen Kingsford en Pyrmont gaan moest ik een beetje met een omweg terug, en dat betekende in dit geval een bus naar Martin Place om vanaf daar de wandeling te maken naar huis. Dat bracht toch een beetje een onverwacht einde aan de avond moet ik zeggen. Het was vooral een beetje een vreemde combinatie van dingen: er was aardig wat zichtbare politie op de been (inclusief wagens met zwaailichten maar zonder sirenes), er werden wat gebouwprojecties voorbereid, allemaal dranghekken stonden klaar en er lag een verzameling bloemen tegen een gebouw aan. De exacte context werd me bij thuiskomst pas duidelijk toen ik het nieuws erbij pakte: het was de vooravond van de herdenking van de gijzeling met dodelijke afloop, die maandag precies een jaar geleden.

Counting the days

Tijdens de laatste week was het nog even raak met het weer: Sydney had een heuse tornado, en dat ging er aardig heftig aan toe. Deze dag had ik mijn auto naar de garage gebracht voor een laatste onderhoudsbeurt voor mijn grote reis (en inmiddels had ik er ook alweer 4000 kilometer opzitten sinds het vorige onderhoud) dus ik zat deze dag thuis, met als gevolg dat ik de storm van een stuk dichterbij meemaakte dan ik vanaf kantoor zou hebben gedaan. In Pyrmont was de schade echter beperkt; het heeft zwaar geregend en stevig gewaaid (de regen ging mooi horizontaal op een gegeven moment) en er is zelfs een aardige bult hagel langsgekomen, maar los van een paar rondvliegende paraplu’s was de impact klein. Desalniettemin was het best indrukwekkend om te horen, want ook op een afstandje gaf het een aardig lawaai.

De volgende dag was er een afsluitende borrel op kantoor. Het was donderdag en de week was nog niet voorbij, behalve voor 1 collega voor wie het de laatste dag was. Alles bleek vooral een goede smoes om op woensdagmiddag om 2 uur al de deuren te kunnen sluiten en in het zonnetje aan het bier te gaan. Tijdens de werkdagen merk je er normaal niet zoveel van, maar de Australiërs houden van hun bier en drinken dat toch meestal buitenshuis, dus voor de meeste mensen aan de tafel was het gewoon hun standaard avondbezoek aan de kroeg, maar dan vervroegd.

De laatste dag was dan ook echt rustig. Ik had natuurlijk sowieso al niet veel meer te doen, maar in het algemeen was de vakantiesfeer duidelijk aangebroken en ook op vrijdag werd de deur dus op tijd dichtgetrokken. Na een paar handen schudden (en met 40 graden “merry christmas” roepen) was het tijd om het kantoor uit te zwaaien en de laatste keer de M4 op te gaan van Arndell Park terug naar de City. Het werd toen wel duidelijk dat het een goed idee was geweest om niet op vrijdag te willen vertrekken, want zelfs om 4 uur stonden de wegen al helemaal dicht beide kanten op: de zomervakantie is begonnen. Ook op zaterdag kan ik blijkbaar maar het best de ochtend mijden als ik de stad uit wil. Prima, ik heb geen haast.

The night before Christmas break

En nu zit ik hier op mijn laatste avond in Sydney, met een biertje op het balkon mijn verslag bij te werken. De tassen zijn nagenoeg ingepakt, de laatste wassen draaien en de kamer is praktisch klaar om opgeleverd te worden. Over iets meer dan 12 uur ben ik definitief weg uit deze stad. En dat voelt een beetje gek.

Grappig genoeg heb ik niet het gevoel dat ik het echt jammer vind om deze stad achter te laten. Ik heb hier dan wel 3 maanden gewoond en het voelt dus wel een beetje als thuis wat ik achterlaat, maar zoals gezegd heb ik de stad toch wel een beetje gezien, en ik heb nou niet echt een hechte vriendenkring die ik nu achterlaat of zo. Dit in tegenstelling tot Nederland, waar ik vandaag toch het meeste aan heb gedacht. Ik denk dat het allemaal een beetje voelde als verhuizen, en dat een deel van mijn brein dacht “tijd om terug te gaan” voordat de realisatie kwam dat ik nog lang niet terugvlieg naar het koude Europa. Het is niet bepaald heimwee, maar opvallend is het natuurlijk wel.

Maar ach, ik vermaak me hier prima en heb ontzettend veel zin in de komende weken. Zoals gezegd heb ik Sydney toch wel een beetje gezien inmiddels, en ik wil wel weer eens een nieuw stukje van het land zien. Ik heb nog een dikke 7 weken op het zuidelijk halfrond voor de boeg, en die ga ik optimaal gebruiken!

Still to come…

Nou, ik zal jullie niet bombarderen met m’n complete reisschema, maar de eerste stops zijn in ieder geval overzichtlijk. De komende dagen zak ik de kust af Victoria in, en neem ik de boot naar Tasmanië. Dat eiland zal ik ongeveer een week op doorbrengen rond de kerstdagen. Op 31 december kom ik terug met de boot in Melbourne, en daar zal ik dus ook nieuwjaar vieren. Het vervolg hoor je dus in 2016 wel!

Ik heb de vraag de laatste tijd trouwens meerdere keren gekregen, dus laat ik ‘m hier eens centraal beantwoorden: ik ga alleen op pad. Het is me naar Brisbane uitstekend afgegaan en ik heb gemerkt dat ik het heel prettig vind om lekker zelf te kunnen bepalen wat ik doe en met niemand rekening te hoeven houden. Mocht ik nog mensen tegenkomen, dan kan er natuurlijk nog van alles gebeuren, maar actief op zoek naar reismaatjes ben ik niet.

Hoe het de komende tijd met updates zal gaan weet ik overigens niet zo goed. Ik maak af en toe wat tussenstops in grote steden en heb daar genoeg wifi tot m’n beschikking, maar hoe het qua tijd gaat zijn (om te typen) moet ik nog maar afwachten. Ik zal in ieder geval m’n best doen om hier en daar een teken van leven te geven – hoe gedetailleerd dat gaat zijn merk je vanzelf wel.

Leave a Reply